پیکر زنده یاد دکتر هرمز اسدی ، مدرس دانشکده محیط زیست و متخصص حیات وحش ، فردا صبح راس ساعت ۹:۴۵ از مقابل دانشکده محیط زیست دانشگاه آزاد - تهران شمال ، واقع در جردن ، خیابان قبادیان ، تشییع خواهد شد .

دکتر اسدی ، بنا به وصیت خودش فردا به منطقه حفاظت شده ورجین در لواسانات انتقال خواهد یافت تا در قبرستان ورجین به خاک سپرده شود . از همه شما دوستداران طبیعت ایران زمین ، می خواهم تا فردا با وجود همه برف و سرما حتما در مراسم تشییع زنده یاد دکتر هرمز اسدی حاضر شوید تا برای آخرین بار  با وی وداع کنیم . و چه سخت است وداع با اهل طبیعت ، با آنها که دل در گرو طبیعت ایران زمین داشتند ، و آنها که قلبشان برای آبادی میهن شان و حفظ میراث طبیعی این سرزمین می تپید. دکتر اسدی ، الحق و الانصاف که حرف آخر را در مورد فوک های دریای خزر می زد .دکتر اسدی ، وقتی ماریتا ، تنا یوزپلنگ موجود اسارت ، در پارک پردیسان تهران مرد ، با چشمانی اشک آلود و بغض شکسته اشک ریخت برای یوزپلنگ ایران .

دکتر اسدی در کنار دکتر هومن ملوک پور ، یک هفته قبل از مرگ ایشان ، در پناهگاه حیات وحش دشت ناز ساری

امروز همه از خاطراتشان می گفتند با دکتر اسدی ، دکتر هومن ملوک پور هم از ایشان می گفت . از اینکه چطور مرحوم اسدی ۶ سال قبل در جزیره کیش، از یک آهو که جلوی چشمش با یک خودرو تصادف کرده بود ، مراقبت کرد . از اینکه وقتی کارگر های آکواریوم شیرهای دریایی کیش نبودند تا استخر را بشویند ایشان به اتفاق هومن ملوک پور لباسشان را د رآورده و ساعت ها در استخر به نظافت مکان زیست شیرها اقدام کرده ، از اینکه چقدر مصمم به انجام کار بود و با قاطعیت برخورد می کرد . از اینکه در عین قاطعیت ، چقدر احساساتی بود و چقدر نگران حیات وحش ...

دلاور نجفی ، معاون محیط طبیعی سازمان محیط زیست هم می گفت : گفتیم به ایشان که در این سوز و سرما حالا گوزن ها رو منتقل نکنید اما ایشان اینقدر مصمم و با اراده بودند که گفتند شاید تا هفته دیگر من زنده نباشم و باید زودتر این کار انجام شود . نجفی می گفت : پیشنهاد دادم که نام سایت گوزن های دنا رو به نام ایشان نامگذاری کنیم و در اولین فرصت از مقام ایشان تجلیل کنیم .

اما ای کاش قدر آدم ها رو وقتی که هستند ، بدانیم ! ای کاش قدر اساتید و صاحبنظران کمیاب محیط زیستی را وقتی که هستند بدانیم . اما دریغ و افسوس که متاسفانه ، این جماعت کوچیک را تا وقتی هستند قدر نمی دانیم . انگار باید همه بمیرند تا بعد جای خالی شان را احساس کنیم . مگر در این مملکت چند نفر هستند که وقتی از یوز ایران صحبت می کنند ، اشک از چشمشان جاری شود ؟ ! این چیز کمی نیست بخدا ، در این زمانه که هیچ کس حاضر نیست برای محیط زیست از خودگذشتگی و فداکاری کند و سکوت و بی تفاوتی همه جا را فراگرفته ، اشک ریختن برای یوز ایران را باید غنیمت شمرد ، شاید امروز نفهمیم که این اشک ها برای چه بود ؟ دکتر اسدی ، یکی از حلقه های اساسی زنجیره کارشناسی محیط زیست ایران بود که امروز دیگر در میان ما نیست .

قدر ایشان را دانشجویان خوب می دانستند و می دانند ، دکتر اسدی فردا برای همیشه در ورجین ، در خاک البرز مرکزی ، به خاک سپرده خواهد شد . زنده یاد هرمز اسدی ، فردا در ورجین ، در جایی که حیات وحش اش این روزها گرسنه و سرمازده به دنبال یک برگ خشک هستند ، برای همیشه به خاک سپرده خواهد شد. او مرد ایل بود و در دل طبیعت چشم به جهان گشود ، و فردا در ورجین همیشه مظلوم ، در گوشه ای از خاک البرز مرکزی هزار تیکه و پاره در برابر چشمان نگران و مظطرب ۶۰۰ تا ۷۰۰ قوچ و میش سرمازده به خاک سپرده خواهد شد .

نمی دونم آیا روح ایشون امروز ناظر بر رسیدن علوفه به قوچ و میش های گرسنه بود ؟ امروز محیط بانان زحمتکش البرز مرکزی و ورجین در میان برف و کولاک شدید ، کیسه های علوفه را پای پیاده به کول کشیدند و قوچ و میشهایی که تا پشت فنسهای ورجین پایین آمده بودند ، به دنبال محیط بانان رفتند تا از علوفه ها تغذیه کنند .

بیاییم برای شادی روح ایشون و مرحوم عباسپور ، محیطبان غیور و زحمتکشی که ریاست اداره دنا را بر عهده داشت و همراه دکتر اسدی جان به جان آفرین تسلیم کرد ، فاتحه ای نثار کنیم ،

بیاییم به احترام ایشان و مرحوم عباسپور از جا برخیزیم و دقایقی سکوت کنیم ،

برای جناب عباسپور می نویسم ،

برای مرد زحمتکش لر، که دیگر نیست تا نگران منطقه اش دنا باشد ، نگران شلیک شکارچیان بود ، نگران گرسنگی کل و بزها و قوچ و میش ها بود ، نگران کشته شدن پلنگ های دنا بود ، او نگران همه دنا بود . اما خداوند آرامش ابدی را نثار او کرد تا دیگر در این سرمای طاقت فرسا نگران گرسنگی وحوش دنا نباشد ،آرام باش و آرام بگیر که دنا همیشه زیسمندانش را پذیرایی خواهد کرد، چشمانت را به روی سرزمین ات ببند و آرام بگیر .

و کاش چشمان ما تا وقتی زنده ایم بسته نشود ، کاش دیده بان محیط زیست مان باشیم ، کاش حافظ محیط زیست و طبیعت بکرمان باشیم ، کاش حافظ زریوار و ارومیه و انزلی و میقان و پریشان و نای بندمان باشیم ،

روح این دو عزیز سفر کرده شاد و راهشان پر رهرو باد .